51
50
LODOLA.FRA
LODOLA.FRA
Vittorio Sgarbi
E, të, nga, në, me, në të, në mesin e ... Fra.
Fra. Emri tashmë është në vetvete i
pazakontë, shumë i shkurtër, i barabartë
me një emër trungu fetar, ose një
parafjalë, Përmbyllëse në mesin e atyre që
si fëmijë ne rruge gramatikore, ndoshta
jo më shumë se ne këto ditë, kemi
mësuar të gjithë së bashku permendesh,
më të magjepsur nga tingujt të cilat
me kuptimin e tyre, si në një formulë
magjike “e, për, nga, në, me mbi te, mes,
midis “. Stigma, emri i një diversiteti
te mundshem, premtimi i një kushti qe
mund të jetë jashtë te zakonshmes. Nuk
na mashtrojnë. Giovanna Fra ngjyros
pezullime, momentet e izolimit nga
kontingjenti, te zhytur, te magjepsur.
Momente, infinite, te shkëputjes nga
dimensionet e rënda dhe shtypëse të
materialit, të aftë për të na zhytur në një
oqean tjeter, I shfryre, I pa percaktuar, ne
bregjet e jashtëzakonshëm. Reflektime
përkthyer në pikturë, të cilat synojnë të
arritur qëllimin më të lartë, mungesën,
shumë të lartë për t’u arritur. Në këtë
kuptim, veprat e Fra janë shtigjet në
mënyrë të pashmangshme të papërsosur,
të fragmentuara, në drejtimin e detyruar
te absolutes. gjurmët joformale të
jetës, si të urdhëruar nga kombinimet e
pakapshëm të organeve dhe objekte të
mbështesin miratuar, duke lënë shenja
jo precize, edhe kur net, ideogramat
i shkrimeve ende duke pritur për
codifiazione, gëzof, duke u kujdesur për
të all’essuda- progresive decantandosi që
shkojnë deri në
Vittorio Sgarbi
Di, a, da, in , con, su per, tra… Fra.
Fra. Nome già di per sé anomalo, troppo
breve, equivalente di un appellativo
religioso tronco, o di una preposizione
propria, la conclusiva fra quelle che da
bambini in via di grammaticazione, forse
non più di questi tempi, imparavamo tutte
assieme a memoria, ammaliati più dalla
successione dei suoni che dal loro senso,
come in una formula magica: “di, a, da, in,
con, su per, tra, fra”.
Stigma, quel nome, di una probabile
diversità, promessa di una condizione che
potrebbe anche esulare dall’ordinario.
sfirare nganjëherë kufirin e zhdukjes, si
shrouds vogla të çdo ngjarje. Rorschach
inkblots sui generis, që nuk bëjnë
Kane pershtypjen qe te mos shfaqin gje,
vec ate asgjene nirvaniko si nje motor
I nje aspirate legjitime shpirterore, ne
pafundesine e tij te mrekullueshme,
ne terheqjen e tij te pa rezistueshme.
Ngjyra neutral, kalimtar, ndryshimin,
për të ndërprerë uniformitetin e fundit
ne menyre gjithmone te varjueshme
dhe te parrezistueshme, te ofrohen
alternime rrymash muzikore, ne pamje
te rastesishme, minimale, me potenzial
te pashtershem. Rryma qe calojne, te
sapo pershperitura ne maje te gjuhes, ne
vesh, mellifle, si ato qe recitoheshin gjate
femijerise, argetuese, pa u shqetesuar
aspak per ato cka thonim, sepse sensin,
e kuptojme tashme, ishte cdo sens qe
donim ti njohnim asaj loje fatal, edhe
mohimi I saj. “Di, të, nga, në, me, në të,
në mesin e ...”.Fra
Non ci inganna. Giovanna Fra dipinge
sospensioni, momenti di isolamento dal
contingente, assorti, incantati. Attimi,
infiniti, di distacco dalla dimensione più
greve e opprimente del materiale, in grado
di farci immergere in un altro oceano,
sconfinato, indefinibile, alle rive del
trascendentale. Riflesssioni zen tradotte in
pittura, che ambiscono al raggiungimento
della meta suprema, l’assenza, troppo
elevata per essere conseguita stabilmente.
In questo senso, le opere della Fra sono
percorsi
inevitabilmente
imperfetti,
frammentati, nella direzione obbligata
dell’assoluto. Tracce informali di vita, come
dettate da impalpabili accostamenti di
corpi e oggetti al supporto adottato, che
lasciano segni imprecisi, anche quando
netti, ideogrammi di scritture ancora
in attesa di codificazione, vaporosi,
tendenti
all’essudato,
decantandosi
progressivamente fino a sfiorare, talvolta,
il limite della sparizione, come piccole
sindoni di eventi qualsiasi. Macchie di
Rorschach sui generis che non hanno la
presunzione di rivelare nulla, se non il nulla
nirvanico come motore di ogni legittima
aspirazione spirituale, nella sua meraviglia
infinita, nella sua attrazione irresistibile.
Colori
di
coinvolgente
neutralità,
evanescenti, cangianti, a interrompere
l’uniformità del fondo in modo sempre
variato e imprevedibile, che si offrono
come alternanze di cadenze musicali,
apparentemente
casuali,
minimali,
potenzialmente inesauribili. Filastrocche
zoppe, appena sussurrate in punta di
lingua, all’orecchio, melliflue, come quelle
che declamavamo nell’infanzia, divertiti,
non preoccupandoci affatto di quello che
dicevamo, perché il senso, lo capiamo
adesso, era qualunque senso volessimo
riconoscere a quel gioco fatato, anche la
sua negazione. “Di, a, da, in, con, su per,
tra…”. Fra.
TEXTURE
Akrilik në fotot dixhitale
shtypura në kanavacë
cm 110 x 147 h
TEXTURE
Acrilico su foto digitale
stampata su tela
cm 110 x 147 h
