21
LODOLA.FRA
20
LODOLA.FRA
Achille Bonito Oliva
I dashur Lodola, figura sherben për të shënuar
një prag, zakon
te natyrshme që ndan te shfaqurin e artit nga
shfaqjet e tjera. Specifika e cilësisë,
konotacioni I saj, qëndron në te qenurit e saj
në mënyrë aparente. Nje aparence qe
vazhdimisht vesh figura të ndryshme,
mbulime të veçanta, te cilat bejne qe kuadroja
te qendroje ne nje menyre të heshtur.
Forca e tij qëndron në te prezantuarit pa
sforco, në shkëlqimin e veshjeve që nuk
tradhtohet ne veshtiresi me tepër ne një
braktisje natyrore.
“Arti është një çështje e hulumtimit të hirit
nga njeriu: ekstazia e tij në kohë kur pjesërisht
ja del; tërbimi i tij dhe agoni, kur ndonjëherë
dështon
“(G.Bateson,
Stil,Falemiderit
Informacionit).
Ekstazia merr mbi te gjitha artistin, kjo eshte
nje gjendje e veçante dhe e nevojshme në
mënyrë që ai mund të sjellë maskimin e
imazhit në gjendjen e epifanise. Atëherë
edhe syri jashtëm, kontemplues, është ne një
gjendje ekstaze që e vë atë në mundësinë e
informacionit të ri për botën.
Figura është kështu një mbartës i nje
mospërputhjeje në mes të imazhit të saj
dhe aparences së jashtme për të, atëherë
tjetri prodhon, pas kryerjes se diferenzes se
vet, një stad integrimit përmes raportit qe
modifikon mes
njeriut dhe realitetin. Arti ka natyrën e vet të
brendshëm korrigjuese qe e con te korrigjoje
gjestin e papërmbajtshëm te pamjes se
saj fillestare dhe qe krijon nje raport social
ne momentin e meditimit, në forma jo
retorike. Figura është përmes këtij korrigjimi,
simptomë e një prirje të veçantë, për të
vepruar në mes të nevojës se
katastrofes dhe “diturise sistematike”, duke
përfshirë edhe prodhimim, thyerje dhe
cuarjen ne nje destinacion te trupit social.
Ekziston nje inerci.
Fillestare kundër të cilit arti është një armë,
një
“qetësi”komunikimi
ajo
tenton
të
ndryshojë përmes futjes së një stadi
“trazirash”. Figura është instrumenti I
zgjerimit në mes te bllokimit te tij, në mes të
dy poleve qe krijojne raportin e
komunikimit, mjeti ikonografik qe konfirmon
paqen dhe bukurinë. Turbulenca jepet nga
epifani nga
Imazhi që thyen pritshmëritë dhe paraqet,
nëpërmjet nje gjuhe te perkulur me kërkesa
të veçanta te
shprehuri; eshte një element alarmues.
Prandaj, figura është shqetësuese, çfarë
përcakton një sinjal alarmi që
kalon gjithë gjuhën dhe imazhet sociale.
Në të njëjtën kohë dëshira e thellë per
marrëdhënie me botën e merr përsipër nje
art, te mbështetur nga një zgjuaresi sistemike
e cila ka tendencë të shtyjë atë drejt një
korrigjimi te thyerjes fillestare, riparimin
radikal te dhunes se vetmuar imagjinare
individuale. Figura shërben për të prodhuar
një pykë, një hendek midis qetësise se
komunikimit sociale dhe trazirave te gjestit
artistik, në mënyrë të tillë që të favorizojnë
një pamje që gjen admirim dhe jo keqkuptim
ose frike. Maskimi që merr Figura qe mund
të kalojë nëpër maska të ndryshme, të cilat
ndonjëherë edhe ato frymëzojnë terrorin.
Por fundi eshte gjithmonë ai qe mban një
shpresë, një pezullim I shijes se mbrojtjes, e
cila pastaj lejon hyrjen e madhe në botë, nën
sytë e kujdesshem dhe të admiruar, gati për
të kapur ndryshimin tuaj.
Arti nuk perballon indiferenca, çmenduri e
një shikimi që lind në një kusht inert. Prandaj
Figura prezanton gjithmonë bukuri, që siç
thotë Leon Battista Alberti, është një formë
e mbrojtjes. Mbrojtje inerci e te perditshmes
dhe mundësinë
e dështimit nga ana e shikimeve indiferente
nuk mbeten të verbuar nga paraqitja e saj.
Surpriza, sjellje e çuditshme, arti proverbial,
janë lëvizja taktike e një
Strategjia synon te konsolidoje ndryshim e
imazhit artistik nga imazhet e tjera. “Unë
pyes artin qe te me largoje nga
shoqëria e njerëzve për të futur mua në
një tjetër “(C.Levi Strauss). Kjo nuk është
një dëshirë për të shpëtuar, nuk është një
përpjekje per të shpëtuar nga realiteti, por
përpjekje për të hyjë në një tjetër hapësirë,
për të zgjeruar një
hendek që zakonisht duket I përjashtuar. Arti
korrigjon vizionin e shkurtër dhe prezanton
një shikim më frontal, por të gjatë, te
diferenciuar, nje te pare te harkuar. Kështu
që mund të anashkalohet frontalitetin e
pakapërcyeshem te gjërave dhe gjithashtu të
marrë ato mbrapa. Artisti, pra, punon për të
hapur këto porta, për të lëvizur pikëpamjen
për një lakim edhe mundësia e prendesise.
Arti është praktika e kësaj lëvizjeje përmes
pengesës se shumë figurave, e cila përbëjnë
arsenalin taktik me te cilat artisti ushtron
marrëdhëniet e tij me botën. Një siguri të
shtyrë nga raporti I impulsive ambivalente,
nga dëshirat që të çojnë drejt një gjendje te
shpirtit, në kryqëzimin e oshilacioneve
sentimentale dhe emocionale që përbëjnë
identitetin dhe probabilitetin ekzistencial. “A
jeni në mesin e atyre që shikojnë apo ata që
vënë duart ne piste? “(Nietzsche). Për këtë
pyetje, ju Lodola, si mund të përgjigjesh?
Me dashuri
A.B.O.
NARCISO 2007
Plexiglass e led
cm 300x79
NARCISO 2007
Pecikllas dhe led
cm 300x79
